Henna Wellness

Zo nu en dan heb je dat… dat je jezelf gewoon even wilt verwennen.. Gewoon een maskertje, een crèmepje, lekker even in de zon of een kleurtje in je haar.. Sinds enige jaren doe ik, zoals een beetje overduidelijk wordt voor een ieder die mij een beetje kent of volgt, veel moeite om gifstoffen buiten te sluiten en dus geen kleurtje in mijn haar. Maar ja… Zo nu en dan heb je dat..  dat je jezelf gewoon even wilt verwennen.

Dus dan koop je Henna… kleurloze Henna, om wel precies te zijn. Logica, lijkt mij! Ja…

Kleurloze Henna. En op een of andere manier verwacht ik.. vraag me niet waarom.. dat kleurloze Henna exact eender werkt als de haarkleuringen die ik vroeger nog wel eens uitprobeerde, zo uit het schap van de drogist. Dat ik het zelf aan moest maken, dat vond ik logisch. Tja.. wie natuurlijk werkt, die weet onderhand wel dat dat allemaal niet kant en klaar kan zijn. Dus kleurloze Henna ook niet. Een schaal, kokend water en een vork staat er op het pakje. Roeren tot een crème- achtige substantie… Ik gooi alles bij elkaar, maar wat ik onder crème- achtig versta, dat verstaat de fabrikant niet onder crème- achtig. Ik moet mijn best doen te roeren, het is een sterk goedje! Met mijn stinkend wondermiddel vertrek ik richting douche.

Bewapend met handdoek en borstel sta ik voor de spiegel en kijk naar mijn wondergoedje. Mijn hand zoekt een flinke kwak Henna en ik besluit de puntjes van mijn haar als eerste te doen, want daar kan het wel de meeste verzorging gebruiken, daar mag het wat langer in blijven zitten. Maar fout.

De Henna koekt direct de haren aan elkaar als een vaste massa klei en ik krijg ze niet meer uit elkaar getrokken. Oeps.. Komt dat ooit nog goed? Maar dapper zet ik door, we zullen het zien. Met klodders Henna- klei weet ik nog net tussen de haren te komen aan de bovenkant van mijn hoofd, ik sla wat en ik kneed wat net zolang ik het vermoeden heb elk haartje bereikt te hebben. Er valt geen weg meer te begaan met mijn haar, het is een grote aangekoekte massa klei… en het stinkt. Ik maak me zeer ongerust over de gevolgen over 20 a 30 minuten, krijg ik dit er ooit uitgespoeld en als ik het er uitgespoeld krijg, krijg ik dan in hemelsnaam nog een borstel door mijn haar of heb ik een soort getoupeerd kapsel waar de schaar in moet?

Gelukkig valt het mee. Het kost wat spoelwerk, uit mijn haar en de gehele ondergekleide douche, en een crème- spoelinkje, maar het gaat er uit. Althans de Henna- klei….. Niet de geur! En ook al komt het niet van dezelfde plant, mijn haar ruikt verdacht veel naar een joint! Hmmm en hoelang zal dat duren?

Die nacht droom ik van mijn haar dat ontzettend kort en uitgevallen is. Ik loop met korte haren rond en baal daarvan, ik zie mijzelf meerdere keren in ruiten en spiegels, het moest er af… door de Henna.

Maar als ik de volgende dag wakker word is de nachtmerrie voorbij. Mijn haar stinkt inderdaad nog steeds, maar het is supergezond, stralend en…. lang.. Pfieuw..

Nu dansen mijn lokken in de zon, van vrolijkheid! … althans..

Die wietlucht blijft verdacht…!

Witte rasters

Het is april en de eerste zonnestralen doen de zaadjes in mijn kweekkastje al groeien. Voorzichtig steken ze hun kop boven de aarde om hun entree te maken op onze aarde. Het is een mooi gezicht en een wonder dat hieruit zo strakjes gewassen zullen groeien. Voedsel dat we zelf hebben gecreëerd. Voedsel dat niet wekenlang al in de supermarkt lag.. Zo simpel is het.

En ik vraag me af hoelang de mens dit nog kan. Zelf voedsel creëren.

Kijk je nog wel eens naar boven? Naar onze prachtige zomerse blauwe lucht? Weet je nog wat een zomerse blauwe lucht inhoudt? Of ben jij inmiddels al gewend geraakt aan het raster van witte strepen? Een herinnering aan vliegtuigen die uren terug over vlogen? Is er een stemmetje in je hoofd dat zich al heeft uitgesproken over dit fenomeen? Of mag ik je heel eventjes.. heel eventjes onderwijzen?

Het prachtig gevormde raster boven de hoofdjes van jouw kindjes is niet natuurlijk.

Condensstrepen van vliegtuigen verdwijnen en breiden zich niet uit tot brede ‘sluierbewolking’. Ze zijn 10 tot 20 keer groter dan het vliegtuig zelf en lossen binnen enkele minuten op. Weg.. in het niets. Het is namelijk niet meer dan water..

Het prachtig gevormde raster boven het hoofd van je dochter of zoon bevat hoge concentraties giftige stoffen, onder andere aluminium. Dit daalt na een korte periode neer op onze prachtige planeet en… op ons. Onderzoeken tonen uit dat het aluminium zich inmiddels opslaat en opslaat en het spoelt nooit meer weg. Planten gaan dood, de bodem is niet meer geschikt voor hen. Op verschillende plaatsten in de wereld willen natuurlijke zaadjes niet meer groeien en bomen vallen uit elkaar.

Er bestaan talloze theorieën over de reden dat men boven ons hoofd sproeit.. minimalizeren van de bevolking, klimaatcontrole, inentingen.... en welke of welke tezamen zijn waarheid? Ik zal me er niet teveel over uitlaten en laat het voor je eigen onderzoek.

Ik persoonlijk vind het enkel heel toevallig dat de productie van olie daalt, waardoor de grote concerns minder verdienen, ze investeren in oorlogen zoals Irak, met valse motieven, om zodoende de oliewinning ter plaatse over te kunnen nemen. Om zodoende winst te kunnen behouden… meer, meer, meer….Komende jaren zullen we merken dat de olie opraakt. En ons voedsel wordt verbouwd met niets anders dan... olie! Een boer kan niet zonder olie en diesel. Zijn tractor, ploegmachientje, zaaimachientje... alles draait op diesel. Zonder dit goedje weten wij niet meer hoe we ons voedsel zullen verbouwen. Het moet kleinschaliger gaan worden, organischer, dichterbij de natuur, op vrije energie... En dit fenomeen groeit al, mensen worden bewuster en bewuster.De grote concerns zullen overbodig worden, we hebben geen olie meer nodig.

‘oh… mijn God’…  Daar gaat de winst..! Welnee.. Want de grote concerns hebben namelijk allang een oplossing voor jou en mij.. Zaadjes die ontkiemen in grond dat teveel aluminium bevat.. Wat toevallig!

En wat ongelooflijk behulpzaam!  Gaat er al een lampje branden? Kun je de puntjes al verbinden? Tot een mooi wolkachtig streepje? Nee, het is geen mooi onschuldig wolkenstreepje waar je kind je op wijst..

Het is een chemisch streepje dat zich uitwaaiert boven je hoofd... Chemtrail dus!

Those who don’t feel this love pulling them like a river, those who don’t drink dawn like a cup of springwater or take in sunset like supper,
those who don’t want to change, let them sleep.
This love is beyond the study of theology, that old trickery and hypocrisy.
If you want to improve your mind that way, sleep on.
I’ve given up on my brain, I’ve torn the cloth to shreds and thrown it away. If you’re not completely naked, wrap your beautiful robe of words around you, and sleep.

- Rumi-

Overzichtelijk..

“Je browser wordt door Blogger niet meer ondersteund. Sommige onderdelen van Blogger doen het niet en je ondervindt mogelijk problemen. Als je problemen hebt, kun je Google Chrome proberen. “

Tenenkrullend nieuws vind ik het… Want het knopje ‘’negeren’’ werkt niet als zodanig, dat je nog een keuze hebt. Je wordt gedwongen tot een keuze in het voordeel van Google. Het is de browser van Google installeren of stoppen met je blog.

Maar ik probeer wederom het knopje ‘’negeren’’… Wat ook wederom tot het zelfde leidt. Een blog-site waar ik niet meer kan en mag bewerken, foto’s kan toevoegen of wat Blogger zo leuk maakte.. Het is een knap staaltje manipulatie, alle bloggers op deze site willen hun schrijven voortzetten. Google pakt het handig aan.

We leven in een gecontroleerde maatschappij. In een rap tempo is al onze privacy en onze consumentenrecht afgenomen en we lijken er niet eens meer op te reageren. We zijn gevangenen en we protesteren niet meer. We laten ons leven leiden door bedrijven, multinationals. Zij worden er steeds beter van, wij worden er steeds slechter van. Mensen veranderen in zombies die zichzelf niet meer kennen en zich ongemakkelijk voelen wanneer er een stilte valt. 24 uur non- stop moet je actief zijn in een fictieve wereld. Een wereld gecreëerd vanuit lucht.. waar imago gecreëerd wordt en bedrijven hun stempel drukken op jouw belevenis van de werkelijkheid. Een werkelijkheid die van gekkigheid uit elkaar valt, maar je herkent het niet meer. Je bent ge- brainwashed door het ding dat tv heet. Je wordt opnieuw opgevoed door bedrijven en een ding…. Dat schitterende bewegende plaatje zendt voortdurend berichten uit naar jouw hersenen en wanneer jij denkt dat je gewoon kijkt voor entertainment… vergeet het echt maar. Je kijkt omdat je niet meer helder kunt nadenken. Je kijkt niet door de manipulatie heen.

Het nieuws is geen nieuws meer. Het zijn gekopieerde persberichten, die niet gecontroleerd worden of tegengesproken. Crime- series zijn op elk net te vinden en sturen je het bericht dat je onveilig bent, je hersenen worden voorbereid op een politiestaat, waarin alles gemonitord moet worden. Die onveiligheid wordt gecreëerd en jouw hersenen kunnen er alvast aan wennen, je gaat het geloven.

Multinationals zetten groot geld in om te onderzoeken hoe ze jou en je kinderen het beste kunnen bereiken. Kinderen worden in kleine ruimtes gezet om te onderzoeken, welke reclame de meeste invloed heeft. Voor kleine ukkepukken gebruiken we zachte en ronde vormen en voor de wat oudere kinderen koppelen we de informatie van hun Hyves of spelletjes- account aan de producten die we kunnen verkopen. Of dacht je serieus nog dat het toeval was dat jij totaal andere reclame op jouw pagina vindt als jouw kind?

Je wordt opgevoed tot slaaf, zombie, consumens. Nee… sorry.. dat ben je inmiddels al. Ook jij… Het is ook verdomd moeilijk dat niet te zijn.

Kijk eens rond op een online warenhuis en ontdek dat 5 minuten later exact dezelfde producten verschijnen in een reclame van dat zelfde warenhuis, wanneer je een filmpje bekijkt op youtube. Zo precies eender als je je e-mail checkt. Zal ik het toch maar kopen?

Laat het eens doordringen…Laten we eens 100 jaar teruggaan in de tijd. Heb je enig idee waarom het werk van Hitler zo schandalig makkelijk verliep? Omdat alles vooraf is gedocumenteerd. Stapje voor stapje liet men de mensen wennen aan het vastleggen van hun gegevens. Met behulp van het bedrijf IBM werden vooraf ponskaarten gedrukt, waarop vastgelegd kon worden waar de persoon in het concentratiekamp nog voor gebruikt kon worden. Handig zo’n administratie.. Was je niet bruikbaar, dan ponste men het vakje; gaskamer.

Maar geschiedenis herhaalt zich niet toch?

Of.... zijn we er gewoon mee doorgegaan? Bankpasjes, Burgerservicenummer, Identiteitskaarten, pasjes in plaats van sleutels... ?

Laten we lekker doorgaan met de grote multinationals onze gegevens te laten verzamelen. Alle vakjes op facebook in vullen, laat het maar duidelijk zijn wie jouw vrienden zijn, waar je je bevindt, hoe je je voelt, wat je interesses zijn. Waar we nu op dit moment mee bezig zijn en waar we zo straks naar toe gaan, dat zetten we ook nog even op Hyves...En vervolgens Twitteren we dat we ons nieuwe paspoort MET vingerafdruk gaan ophalen. Ja.... een vingerafdruk...

Lekker veilig vastgelegd in een systeem.

Hagelwit die tandjes...

“Zeg eens aaaaah.. Mondje open, laat je tandjes zien, goed poetsen, boven, onder, kiesjes, tandjes,  nee niet spugen… nog niet spugen, we zijn nog niet klaar… je moet elke dag zeker 2 keer per dag 2 minuten poetsen schat!  Niet uitspugen, niet uitspugen… oooooh, nu heb je het doorgeslikt!!! Verdorrie…”

Ja, verdorrie inderdaad…  Verdorrie dat je niet naar je kind luistert. Want hoe klein je peuter ook is, het geeft jou de waarheid aan. Die peutertandpasta hoort niet in de mond van je kind. Zeker geen 2 minuten, zeker niet minimaal 2 keer per dag. Heb je je wel eens afgevraagd waarom een kind uitspuugt? Wellicht niet bewust nee.

Het advies: vanaf het eerste tandje, elke dag poetsen met fluoridetandpasta, de hoeveel ter grote van een erwt.

En dat doen we braaf. Dat doen we omdat het ons verteld wordt. Op het consultatiebureau, bij de tandarts, in de media, door de grote tandpastaproducenten…

“Braaf luisteren hoor! Na het tanden poetsen gaan we nog even naspoelen met chloor of arsenicum. 2 minuten in je mond houden, niet uitspugen, rond laten dwalen… neeee niet uitspugen! Oh, nu heb je het doorgeslikt… ach.. vervelend nu!”

Nee, he?  Dat klinkt niet als het juiste scenario…toch? Zoiets zou je je kind niet aandoen, toch?? Laten spoelen met chloor of een ander gif?

En toch doe je het!!  Elke dag weer, 2 keer per dag. Vanaf het eerste tandje dat verschijnt. Heel braaf. Omdat men zegt dat je dat moet doen. Even rustig, even rustig… laat de radartjes alsjeblieft weer even werken… wie is ‘men’ook alweer? Nog steeds overtuigd dat ‘men’ het beter weet dat jouw eigen gezonde verstand? Dat ‘men’het goed met je voor heeft? Of weet je inmiddels hoe onze geldstroom werkt?

Wist je dat fluoride zo giftig is dat je kind het niet overleeft wanneer het een tube tandpasta op zou peuzelen? Oh.. vandaar dat je het uit de buurt van kinderen moet houden. Vandaar dat een ukkepuk niet meer dan een erwt op zijn tandenborstel mag. Wist je dat?

Fluoride is het grootste schandaal ooit. Ooit een gif dat men niet zomaar in de zee mocht gooien, dus stoppen we het in tandpasta. We maken mensen wijs dat het goed voor ze is. En de schaapjes geloven alles, dus gebruiken het. Nog nooit is het bewezen dat fluoride goed is voor je tanden. Sterker nog. Er liggen talloze onderzoeken waaruit blijkt dat het slecht voor je tanden is en niet enkel voor je tanden. Onder je tong zit de grootste opname. Hartmedicatie of bijvoorbeeld homeopathie wordt regelmatig onder de tong gedoseerd. Vanaf die plaats gaat het regelrecht je bloed in.

2 minuten poetsen met fluoride, het grootste gif dat bestaat… Geef het de tijd… Laat het goed in je speekselklieren trekken…

Geniet ook van je uk in pyjamaatje, poetsend met gif. Stimuleer hem goed te poetsen! En maak je vooral geen zorgen, want het is maar in zijn mond, toch? En rustig maar, je hoofd kan weer in het zand, oogkleppen mogen weer op….

Jouw kind slikt natuurlijk nooit geen tandpasta door.

Ik denk, dus ik besta...

Ik ben stronteigenwijs… waar jij rechts gaat, daar ga ik links. Waar jij het met mensen eens bent, daar schud ik mijn hoofd. Ik doe het niet eens bewust. Althans over het algemeen gesproken niet. Soms is het ook gewoon leuk mensen eens op het verkeerde been te zetten. Ik hoef daar niet eens zoveel moeite voor te doen, mijn denken kan gewoonweg per dag veranderen en wanneer je denkt al mijn standpunten te kennen, dan kom je er morgen achter dat er nog veel meer verborgen zat.

Ik strooi ze namelijk normaal gesproken niet zo rond… En wie zwijgt stemt toe denkt men.

Niet dus.

Ik ben gewoon niet zo van mening, dat iedereen mijn mening ook moet weten, of moet kennen. De waarheid is niet zo zwart wit en verandert per dag. Wanneer jouw subjectief concept zich draait, verandert jouw beeld van waarheid. Dus een mening is vergankelijk met de dag. Sterker nog… soms heb ik gewoonweg geen mening. En waarom zou ik ook? Waarom moet ik alles weten? Waarom moet ik overal een mening over vormen? Ik heb er een allergie voor.

Een mening staat gelijk aan je sociale status. Jouw mening moet gelijk zijn aan het groepje waar je graag bij hoort. Als je geen gelijke mening hebt, dan val je er al snel buiten, of mensen vinden je zo raar. En dat wil je niet, je wilt niet buiten gesloten worden… je wilt niet anders dan anderen zijn. Wees je er wel van bewust dat het betekent dat je ook mee moet in het gehele scenario. Een goede baan, een huis vol Jan de Bouvrie ( gekocht bij de Gamma overigens….), in het weekend met het gehele gezin genieten van koopzondag en met Kerst, Pasen en Pinksteren naar de plaatselijke, of iets verder liggende woonboulevard. Kerstmarkt bij de Intratuin niet overslaan! En als je er dan toch bent, dan neem je een koffie verkeerd ( zegt de naam al niet genoeg??) en een chemisch appeltaartje vol met ingrediënten, die je niet uit kunt spreken zonder te stotteren of je af te vragen of je niet opnieuw moet starten met Avi- 1. Uiteraard kun je niet thuis komen zonder tassen met dure merken, de merken geven weer weer wat een goede baan je wel niet hebt, hoe onderscheidend je wel niet bent van de meute. Ja… onderscheidend inderdaad. Maar dat wilde je toch helemaal niet zijn?

Stel nou,he… stel nu… gewoon eens voor de lol, gewoon eens voor het eigenwijze kind in je, dat er ongetwijfeld nog ergens zit. Stel nu, he… dat je helemaal niet hoeft te zijn zoals het groepje zegt dat je moet zijn. Stel nu dat je gewoon jezelf mag zijn? Dat je een keertje thuis blijft met Pinksteren. Dat je eens geen 400 euro uitgeeft tijdens de december maand. Dat je de kar vol chemische toevoegingen laat staan bij de kassa. Of dat je gewoon eens beseft, dat wanneer je niet meedraait in de dolgedraaide kapitalistische groepjes en je niet meer gedreven voelt tot het kopen van technische vernuftigde snufjes, merkkleding of andere door reclames op je netvlies gebrande artikelen…. Je ook minder zou hoeven werken. Je kunt een stapje terug doen. Je kunt je kind een extra dag thuis houden van de creche en wellicht genieten van je leven.

Dan zul je merken dat er ondeugende eigenwijze gedachten de kop op gaan steken. Je zult gaan merken dat je voor jezelf kunt denken, wat voor heel wat mensen een happening op zich zal zijn, nee…. Het is niet een stem van buitenaf…. Je bent het zelf!  Wow…. Ben ik dat?? Geniet ervan!

Ken jij jezelf….? Als alles wegvalt… ? Het kapitalistische systeem ligt op zijn knieën. Ik zeg vaarwel, met plezier zelfs… Maar ken jij jezelf? Wat ga je doen, wanneer je straks geen geld hebt om jezelf te entertainen? Hoe ga jij reageren als je tot de ontdekking komt dat alles een leugen bleek? Dat je beseft dat je gestudeerd hebt, betaald hebt voor een studie… om een slaaf te zijn?

Wat is het toch dat je echt wilt? Wat probeer je te kopen?

Eigenwijs ? Ik probeer je soms wakker te schudden. Gewoon door eigenwijs te zijn. Dat doe ik niet omdat ik eigenwijs ben… ik doe dat uit liefde voor jou. Het lijkt wat cynisch, maar zelfs dat is het niet. Dat zul je nu niet zien, want je slaapt nog. Wanneer je wakker bent, dan praten we nog eens. Dan zullen we glimlachen om de momenten dat je het niet zag, maar je zult blij zijn dat je ogen open zijn. Je zult begrijpen wat ik bedoel met; geld was er niet altijd, we kunnen zonder.

We zullen elkaar aankijken, respect voelen voor elkaars gedachten en luisteren. We hebben namelijk niets meer te winnen, niets meer te concurreren. Jij hebt je pimpelpaarse stoel, ik mijn groene jas… gewoon omdat we hem nodig hadden, omdat we die nu net mooi vonden.

Niet omdat Jan de Bouvrie zijn naam er aan koppelde, zonder er zelf een schets voor op papier te hoeven zetten. Gewoon omdat wij het zelf zo wilden en het kan je niets schelen of de buurman jouw stoel goedkeurt. En omdat je hem zelf ook nog eens echt, echt mooi vond….en niet de buurman dat vond, of de gamma vond dat jij hem mooi moest vinden, koester je je stoel in je hart en zul je niet de behoefte hebben om de volgende reclamefolder te openen, je bent voorzien in je behoefte.

Je bent vrij.

Je bent eigenwijs… stronteigenwijs… beetje raar, doet nooit wat normaal is… dat zal men zeggen… dat is waar….

Gefeliciteerd!!

Ik kan fietsen!!!

Zijn kleine beentjes trappen en trappen en trappen. Twee meter lijkt hij zelfstandig te fietsen, om vervolgens een botsing te voorzien en te remmen of zijn stuur om te draaien. Bij elke val kijk ik hem met een onbezorgde nep- glimlach aan en gaan er 2 duimen de lucht in. Het gaat steeds beter!

En trots trekt hij zijn fietsje weer omhoog. Nestelt zijn billetjes weer op het zadel, geeft zichzelf een enorme start en wiebelt weer 2 meter vooruit. Het gaat goed! Hij fietst los. Zonder zijwielen.

We zijn al even bezig, hoor. Maar meneer wilde gewoon niet. Hij zag er gewoonweg het nut niet van in. Tja, geef ook toe, waarom zou je zelf fietsen als je een heus luxe kinderzitje hebt, achterop bij mama, die zich een slag in de rondte fietst? Waarom zou je je beschutte plaatsje achter de rug van mama opgeven voor zo’n wiebelig ding op 2 wielen. Zie jij er het nut van in?

Maar blijkbaar begon het hem toch te knagen dat, nu hij in groep 2 zit, de kinderen uit groep 1 hem voorbij fietsen. En er moest geoefend worden. Vastberaden was hij!

En het is hem dan ook gelukt. Gedachtekracht he…?! En ook een heel mooie stoere gele fiets. Ik was nog even in de veronderstelling dat een nieuwe fiets hem over de drempel zou trekken, maar nee.. Gelukkig waardeert hij zijn mooie gele stoere fiets, met een beetje roest overal. Een beetje veel, omdat hij zolang nutteloos buiten heeft moeten wachten! Maar dat zie je niet. Als je 5 bent!

En hij fietst, hij wil niet anders meer. Hij kon al wel een hele dag fietsen en wilde op de fiets naar school. Naast mama fietsen… ehm ja….. Nou schat, nog even oefenen, hoor. En vervolgens pakt hij zijn fiets, met broodblikje en rugtasje. Want oefenen, dat doe je natuurlijk op de weg náár school. Zucht… wat oponthoud dus in de ochtend.

Maar in de middag oefenen we er weer op los. Door het bos, over de lange stukken. Rechtuit lieverd, rechtuit!

“Gaan we hier de hoek om mama?”

Hij gooit zijn stuur om naar links, belandt op een aflopend paadje en ik roep nog “remmen!!”, maar de rem zit nog niet zo in zijn systeem en hij vliegt zo het fietspad op. Mijn hart bonkt in mijn keel, hij komt tot stilstand en er is gelukkig geen brommer of fietser te bekennen. Hij kijkt me beteuterd aan. Ook hij is geschrokken. Gelukkig fietst hij wel door en ik hoor hem er niet meer over.

Trots blijft hij fietsen, maar hij blijft wel meer en meer in de buurt.

Zijn trotse gele barrel mag mee naar school, naar oma, naar buiten, waar we ook heen gaan. En wanneer hij dan na een aantal dagen weer eens lui achter in de auto zit, hoor ik een piepstemmetje heel zachtjes achter me vragen:

“Mama, heb je ook wel eens gehad, dat je niet luisterde en dat je plotseling de hoek om fietste en dat het dan ineens heel gevaarlijk werd?”

Het heeft hem een hele week gekost zijn uitspatting stilletjes in zijn uppie te verwerken, de uk.

“Ja, schat. Dat maken we allemaal wel eens mee… Maar dan pak je je fietsje weer op, je leert er van! Je zet je voetjes weer op de trappers en gaat weer recht vooruit….! We kunnen fietsen!!!!”

'Call my name Bastian! Call my name.....!!!"

De wind waait door onze haren, voor ons ligt een prachtig land, met ijsbergen, kristallen en prachtig uitgerekte velden. Mijn handen strijken door de zachte glanzende vacht van een grote witte geluksdraak, we zwaaien naar Atreyu en Artrax en jagen heel veel mensen de stuipen op het lijf in de echte wereld…

Jaaa… The Never Ending Story!

Een moment van geluk. Hoe mooi kan het zijn dat twee nieuwetijdskinderen, in een wereld vol overdreven technische snufjes, reclames en veel te volwassen filmpjes, hier op mijn schoot een hele film uit de jaren ’80, uit kunnen kijken, ondanks dat ze er uit zichzelf geen woord van verstaan. Ik treed op als ondertiteling. Heerlijk!

Ik had geen idee dat ik nu, precies op dit moment, zo’n 20 jaar later, de boodschap opnieuw mocht ontvangen. De onderliggende boodschap en.. nog mooier, ik mag hem nu delen met mijn kinderen!

Fantasia, een wereld die je niet zomaar ziet, tenzij je gelooft dat het er is. Het bestaat enkel maar in fantasie, zie het als een 4^e dimensie. Het is een wereld dat op het punt staat vernietigd te worden door het ‘niets’. .. Een verzwelgende kracht, dat al het magische in een wereld vernietigt en laat verdwijnen. Het ‘niets’ is slechts de leegte die ontstaat, wanneer mensen stoppen met dromen, wensen en hopen. Hoe minder fantasie, hoe meer ‘niets’ er zal zijn.

En dan is daar ook nog het monster dat het ‘niets’ wil dienen. Waarom zou hij dat in hemelsnaam doen? Het enge donkere monster legt het ons zelf prachtig uit. Het monster dient het ‘niets’, omdat mensen die niet meer fantaseren en hopen…  beter onder controle te houden zijn.

Wie had ooit gedacht dat deze boodschap in deze eeuw zijn kracht op het hoogtepunt zou kennen.?

Zijn wij mensen niet vergeten hoe magisch onze wereld is? Hoe bijzonder het is dat het grote grasveld sprietje voor sprietje is gegroeid, vanuit één bacterie, dat in de gehele cosmos exact hetzelfde is? Dat elk leven wat je ziet, uit diezelfde bacterie ontstaan is? Zij wij niet vergeten dat wij zelf deze wereld creëren?  En laten óók wíj niet het ‘niets’ steeds dichterbij komen? Is ratio het niet aan het winnen van liefde en fantasie? En staat onze wereld niet ook op instorten? En hebben wij in onze wereld niet ook het monster dat het ‘niets’ dient? En waarom?

Zodat wij beter onder controle te houden zijn…

Weg met diversiteit, weg met vrijheid! Uniformiteit, vastleggen van gegevens, beperken van de rechten, zorgen voor verschillen tussen mensen, medicatie dat ons zieker maakt dan we waren, opgezette gebeurtenissen om angst te zaaien, media die de bron niet meer uitzoekt, maar slechts kopieert, zodat wij precies kunnen geloven wat men wil dat we geloven, nooit de hele waarheid, nooit….

En weg met mensen die anders denken dan wat we er in brengen middels televisie en overheid, weg met mensen die zien dat het ‘niets’ een creatie is van een kleine groep op deze wereld. Want deze mensen zijn een gevaar voor het ‘niets’. Zij kunnen het ‘niets’ doen wankelen, dus zorgen we ervoor dat deze mensen belachelijk gemaakt worden via de bekende media… en zo is het cirkeltje rond.

Maar in de film bouwt Fantasia zich langzaam weer op en het begint met scheppingskracht, een enkel klein korreltje zand en een heleboel mooie wensen van Bastian.

Een wet die elke mens zou moeten kennen, de wet van de scheppingskracht, die ieder mens in zich draagt. Elke mooie wens, elke mooi uitgesproken gedachte vormt de basis voor de volgende. Als een steentje, dat je in een stilstaande plas gooit, creëert het golven die zich uit zullen spreiden.

 “Maar als het slechts een mensenkind is dat ons kan redden en het beleeft nu alles met ons mee, waarom doet het nu niets? Waarom laat het Fantasia vernietigen?”

”Omdat…., Atreyu, de jongen niet ziet dat hij degene is die Fantasia kan redden, hij kan niet geloven dat hij degene is die alles kan omdraaien… Hij heeft zelfs al een naam bedacht… maar hij ziet niet dat hij ons kan redden.. ”

Jij bent Bastian. Jij en ook ik.

Droom van een mooie wereld en dus… creëer een mooie wereld, zoek uit wat ons collectief bewustzijn met de aarde doet en zoek uit waar alle geldstromen heen leiden: één kleine groep, met het zelfde doel … mensen onder controle houden en zorgen dat zij ver weg blijven van een magische wereld, een wereld vol liefde en respect.

Wanneer word jij ‘wakker’??

De jeugd van tegenwoordig!!

Hij kijkt me aan, met doordringende ogen, vanaf een meter of 4 afstand. Ik heb wel het gevoel dat hij mij bedoelt, maar kom op, ik had zijn moeder kunnen zijn! Hij lacht naar me, met de meest afzichtelijke en provocerende  blik die je bij een 17- jarige kunt voorstellen.  Ik moet de neiging mijn hoofd 180 graden te draaien, richting een of ander jong meisje achter me, sterk onderdrukken. Wanneer hij even wegkijkt, draai ik stiekem mijn hoofd 95 graden om, richting het raam en probeer zo achter me te spieken. Nee…  Ik ben toch echt degene die deze verslindende blik mag ontvangen. Dolle pret!

Zijn blik vindt me weer en ik besluit mijn vele lentes jong om te zetten in bewuste assertiviteit. Zijn vriendje kijkt nu waar de blik belandt en ook hij geeft me een zwoele blik. Wederom bekruipt mij het gevoel dat beiden een enkeltje Hans Anders kunnen gebruiken, maar dan komt er geluid uit het gefluorideerde tandenrijtje dat me nu al enig moment staat aan te staren. ‘Jij ziet er echt goed uit, weet je dat?! Jij mag er echt wel zijn! Mooi hoor, echt wel mooi! ‘ En 'bling bling' doet het tandenrijtje mijn kant op. Zijn handen pakken de palen in de tram vast en hij gooit zijn lichaam even speels naar voren en weer terug, draait zich nog eens naar me toe, met een toch wel vrij dominante, ruimte innemende blik en ik blijf hem strak aankijken, wanneer hij de tram verlaat.

Ik hussel wat in mijn tas, een ontladend lachje ontsnapt me en wanneer ik mijn blik weer opricht staart de rest van de reizigers me aan. Ze lijken geschokt en ik besef me dat er in dat korte moment een saamhorigheidsgevoel ontstaan is bij een aantal mensen. Er werd naar elkaar geknikt: afkeurend naar de jongens en beschermend naar mij. Hoe schattig wel, maar waarom merk ik dat nu pas? Achteraf?

Uit de uitspraken blijkt dat men het agressief heeft gevonden. ‘Toch niet te geloven, zo asociaal?’ ‘Zulke groepjes, als ze bij ons binnen komen, dan roepen we direct de beveiliging en dan staat er zo een afdeling om ze heen!’ ‘Niet te vertrouwen, zulke jongens.’ ‘Ze zijn ook allemaal hetzelfde.’

Vond ik het daadwerkelijk zo agressief? Ongemakkelijk wel, dat is wat ik het vond. Was ik er gewoonweg inmiddels aan gewend geraakt? Simpelweg de aandacht, roodblonde haren, blauwe ogen, wandelend in een stad vol mannen? Of was dat een arrogante gedachte? Wellicht was het wel agressief, maar ben ik me daar niet eens meer bewust van? Of was dat weer een arrogante gedachte? Ik uit de gedachte zoals hij valt; ‘ach… het is goed voor het ego’. Met nadruk op de ontlading bij ‘ach’. Dat was ook werkelijk alles wat me bekroop. ‘Ach…’

De mensen kijken me nu even starend aan als eerder en plots dringt het tot me door dat ik de hoofdpersoon hier helemaal niet meer ben. Ik word niet geacht me te mengen in de discussie van het voorval dat me zojuist overkwam en al helemaal niet met sussende woorden. Sensatie is hier de hoofdpersoon en men is er helemaal vol van. Mijn ‘ach…’ is een niet-beduidende opmerking van het ‘slachtoffer in kwestie’ en mijn ervaring, wat het bij mij doet is niet van belang.

Van belang zijn de mediakoppen, de politieke discussies en hoog beladen nieuwsuitzendingen van de afgelopen 15 jaar. “Deze jongens zijn levensgevaarlijk!”

Misschien ja. Misschien zijn dit niet de jongens die je graag bij je dochter ziet. Maar levensgevaarlijk is het angstgevoel die in deze toeschouwers huist. Levensgevaarlijk zijn de krantenkoppen, de media en het inzaaien van deze angst bij de mensen. Ik stap in mijn auto en kijk mijn medereizigers na… Ze zijn nog steeds aan het tieren over de 'jeugd van tegenwoordig’ en deze jongens schijnen een eeuw van slechte ervaringen op hun nek te dragen, wat ik nogal knap vind voor jongens van 17 jaar.

Het gekonkel in de tram, achteraf, zal hen zeker ook niet doen inzien wat ze anders zouden kunnen doen en hoogstwaarschijnlijk geven de blikken die ze dus dagelijks wel zullen ontvangen enkel maar een grotere kick om zich af te zetten. Dus wie houdt wat in stand? 

Maar ‘ach’ díe conclusie is waarschijnlijk niet dramatisch en veroordelend genoeg en haalt dus hoogstwaarschijnlijk de krantenkoppen ook niet….

Geluk

Een diep geworteld gevoel van eenheid, warmte, liefde, geluk..  Het huisde als kind in mij als herkenningspunt. Ik zocht het in de wereld, helaas te vaak teleurgesteld in de onvoorspelbaarheid der mens. Ik leerde de teleurstelling te incasseren. Tot zij kwam.

Ze kwam, totaal zo onverwacht, mijn leven binnen. Ze deed me groeien, letterlijk, maar zeker ook figuurlijk. Ze droeg een energie die me liftte. Ze was mijn herkenningspunt en gooide alle kanalen wijd open. Ze bracht me een liefde, zoals ik het in mijzelf herkende, kwetsbaar, teder, helder en licht. Ik had op haar gewacht.

We groeiden samen. Letterlijk, maar zeker ook figuurlijk.

We vochten, overleefden, genoten, huilden, knuffelden, leerden en waren oh zo vaak teleurgesteld. Maar er was een gevoel van eenheid.  We waren samen. Ik kon me niet herinneren te ervaren wat ik met haar ervoer. Het was liefde, onvoorwaardelijk liefde.

We groeiden samen. Letterlijk, maar zeker ook figuurlijk.

Op het pad der bewustzijn. We gooiden ballast over boord en kozen voor een nieuw leven. Een leven vol groei en ervaringen. Een leven vol loslaten en liefde. En we hoopten. Zij was mijn kompas, ik was het hare. Vertrouwend op de koers der sterren.

We zeilden richting liefde, warmte, rust en geluk. We legden aan en ik observeerde haar. Ze straalde als de grootste ster aan de hemel, ze zond liefde zo warm als de zon. Ze toonde zichzelf als het onvoorwaardelijke dat ze met zich meedraagt. Ik vertrouwde op haar koers, de blik in haar ogen. De puurheid van de ziel.

We scheppen mee haar broertje en dragen hem op onze schouders. We haken vast aan liefde en geloven weer opnieuw. We stappen dapper verder. We vertrouwen op de sterren. De sterren aan de hemel, de sterren in onze ogen… We laten ons leiden op ons pad.

En voor ons staat de spiegel.

Een diep geworteld gevoel van eenheid, warmte, liefde, geluk..  Het huist er als herkenningspunt. We zochten het in de wereld, helaas te vaak teleurgesteld in de onvoorspelbaarheid der mens. We leerden de teleurstelling te incasseren. Tot hij kwam.

Hij kwam, totaal zo onverwacht, ons leven binnen. Hij deed ons groeien, figuurlijk. Hij droeg een energie die ons liftte. Hij was ons herkenningspunt en gooide alle kanalen wijd open. Hij bracht ons een liefde, zoals wij het in onszelf herkenden, kwetsbaar, teder, helder en licht. We hadden stiekem toch wel op hem gewacht.

We groeiden samen. Letterlijk! Maar zeker ook figuurlijk...We herkenden in hem de sterren en schijnen in trio terug.

Verbazend licht is het aan de hemel, zo helder was het nooit.

Het kwam, totaal zo onverwacht, ons leven binnen. Het deed ons groeien, figuurlijk. Het droeg een energie dat ons liftte. Het was ons herkenningspunt en gooide alle kanalen wijd open. Het bracht ons een liefde, zoals we het in onszelf herkenden, kwetsbaar, teder, helder en licht.

En zo volledig onverwacht…